UITBREIDING VAN JE COMFORT ZONE

– Poolonderzoeker Cecilie Skog vindt het heerlijk om de uitersten van onze planeet op te zoeken


Tekst Kristin Folsland Olsen
Foto Kristin Folsland Olsen


Sinds de poging van Nansen om in 1895 de Noordpool te bereiken en de succesvolle expeditie van Amundsen naar Antarctica in 1911, dromen veel mensen ervan om hun sporen te volgen. Iemand die uit de droom is geklommen en haar sporen helemaal tot over de extremen van de planeet heeft getrokken is de bergbeklimster en ontdekkingsreizigster Cecilie Skog. Eqology sprak met Cecilie over de verschillen tussen het reizen naar de Noordpool en de Zuidpool.

Noordpool versus Zuidpool


– Het belangrijkste verschil is dat er zoveel meer gebeurt op de Noordpool in vergelijking met de Zuidpool, zegt Cecilie.
– Op de Noordpool is alles voortdurend in beweging. Er zijn ijsspleten die zich openen en zich dan weer sluiten, je ziet ijsberen zich een weg banen en zeehonden op het ijs liggen. Over het algemeen krijg je veel meer externe stimuli bij het skiën op de Noordelijke IJszee. Op weg naar de zuidpool is er daarentegen een eindeloze witte wereld en gebeurt er absoluut niets. Wat er daar gebeurt, zit het meest in je hoofd. Pool, zegt Cecilie.
– Verveel je je ooit?
– Ja, af en toe wel. Alhoewel dat niet is wat ik me achteraf herinner. Ik herinner ik me soms nog wel dat ik op mijn horloge keek, en me realiseerde dat ik nog maar 12 minuten had geskied. Dan voelde je dat je nog een oneindig lange weg te gaan had. Als je zo begint te denken, moet je die gedachtengang gewoon afkappen en positief gaan denken. Anders wordt het ondraaglijk. En het is juist geweldig.

1800 kilometer


Ja, precies, skiën hoort geweldig te zijn! Of de reis nu kort is of lang. De reizen van Cecilie zijn meestal iets langer dan die van de gewone mensen. Over haar reis naar de Noordpool in 2006 deden Cecilie en haar team 49 dagen. En toen ze in 2009 op reis was naar Antarctica, nam ze geen genoegen met “gewoon” naar de Zuidpool te gaan. Samen met haar partner Ryan Waters stak ze het hele Antarctische continent over. Met z’n tweeën legden ze de 1800 kilometer lange reis in 71 dagen af. Daarvoor, zegt Cecilie, was ze in 2005 ook al op de Zuidpool. En in de zomer van 2011 probeerde Cecilie met Rune Gjeldnes naar de Noordpool te kanoën. Het duo moest de reis echter na 13 dagen staken vanwege te moeilijke omstandigheden. Er was te veel ijs om te kanoën en het ijs was te zwak om erop te skiën.

Tijd om na te denken


– Wat gaat er door je heen als je uur na uur een 130 kg zware slee achter je aan sleept?
– Heel veel! Het geeft me tijd om de gedachten in mijn hoofd te rangschikken. Door er grondig over na te denken. Zoals bijvoorbeeld over de planning van de reis, de mensen die ik meeneem, enzovoort. Je krijgt voldoende tijd om na te denken over dingen waar je anders niet aan gedacht zou hebben.
Bovendien, zegt Cecilie, dat ze denkt aan ervaringen die ze in het verleden heeft gehad, en over wat er in de toekomst nog zal gebeuren.
– Maar soms besluit ik om gewoon van het moment te genieten en de schoonheid om me heen in me op te nemen. Maar na een tijdje beginnen je gedachten weer weg te zweven, soms letterlijk met de wind. Jammer dat je je gedachten soms niet vast kunt houden.

Cecilies favoriete pool


Omdat Cecilie zo goed bekend is met beide Polen – de Noordpool en de Zuidpool, vragen we ons af of ze een favoriet heeft.
– Ja, de Noordpool, zegt Cecilie resoluut, zonder na te hoeven denken:
– De Noordpool is heel bijzonder en heeft me de meest geweldige ervaringen opgeleverd. Het leven is heel intens daarboven. De omgeving vereist dat je mentaal op elk moment waakzaam moet zijn. Op Antarctica daarentegen heb je meer tijd om te dromen – terug of vooruit in de tijd. Je voelt je een wandelende zombie.

Op de Noordpool realiseerde ik me echt dat we eigenlijk op zee zaten.

– Wat is meer een uitdaging, naar de Noordpool of naar de Zuidpool gaan?
– Absoluut, naar de Noordpool. Je moet elk uur hard werken om verder te komen. En het is veel onzekerder of je het wel zult halen of niet. Het is zowel fysiek als mentaal heel veeleisend.
– Is de aanpak hetzelfde of zijn er verschillen?
– Er zijn grote verschillen. Op Antarctica volgen we een bijna militair regime. We gaan 45 minuten door en dan hebben we een pauze van vijf minuten. Daarna gaan we 45 minuten verder en hebben een pauze van tien minuten. En datzelfde ritme, opnieuw en opnieuw. Op de Noordpool reizen we niet zo op de klok. Je komt zoveel natuurlijke obstakels tegen, zoals grote scheuren in het ijs of opgestapeld pakijs. We nemen een pauze als er een natuurlijke stop is, of na het overwinnen van een obstakel.

Het alledaagse leven


Om beter te kunnen begrijpen hoe het eigenlijk is om op de uitersten van onze planeet te zijn, vragen we Cecilie om een speciale ervaring te delen van elk van de polen.
– Van de reis door Antarctica is me de Axel Heiberg-gletsjer het meest bijgebleven. Het was zo enorm groot en breed. Ik voelde me heel klein. Het was tegelijk ook ongelooflijk mooi, met veel bergen die overal opdoken en gletsjers die naar beneden kwamen.
– En de Noordpool?
– Op de Noordpool was het het moment waarop ik me echt realiseerde dat we eigenlijk op zee zaten. Dat was toen we de eerste grote scheur in het ijs tegenkwamen. We voelden de aanwezigheid van de scheur al lang voordat we het zagen. Plotseling werden we bedekt met rijp, vanwege de hogere luchtvochtigheid. Er is een ander soort kou op de Noordpool, het soort kou dat tot in je botten kruipt. Ik stond daar, en besefte me plotseling dat we eigenlijk over water reisden.
– Was het eng?
– Ja, eerst wel. Maar na een tijdje werd het onderdeel van het dagelijks leven, zegt Cecilie met een glimlach.

Feiten


  • De Zuidpool bevindt zich op Antarctica, en is land dat bedekt is met ijs.
  • Op de Noordpool is er geen vaste ondergrond, alleen ijs dat drijft op de zee.
  • Tot de Noordpool behoort echter niet alleen het ijs. Rondom de Noordpool zijn er de landmassa’s van Canada, de VS, Rusland, Groenland en Noorwegen. In verschillende van deze gebieden leven inheemse volken.
  • Antarctica daarentegen, is internationaal gebied. Op Antarctica is er geen inheemse bevolking en de onderzoekers verblijven er slechts tijdelijk.